Het gebouw dat verscholen staat tussen het voetbalstadion van Hamburger SV en het Altonaer Volkspark was ooit de plaats was waar heel veel wetenschappers in de weer waren om de fundamentele structuur van de materie bloot te leggen. Twee jaar geleden zijn de Hermes-experimenten gestopt en vandaag is de detectorhal niet meer dan een herinnering. Deze week bezochten we deze nu-zo-goed-als-lege East-Hall en wandelden samen met de mensen van de Hermes-groep door de HERA-tunnel. Ze vertelden anekdotes over dronken voetbalfans die de detectorhal binnengeglipten en in de calorimeter kropen. En toen ze terugdachten aan hun eigen nachtshiften veraadde de nostalgische blik in hun ogen de heimwee naar vervlogen tijden. Waar men bij het binnenkomen van de East-Hall toen steeds verwelkomd werd door het herkenbare geluid van de koelingssystemen, was nu enkel een droeve stilte te horen…
Het lijkt alsof het onderzoek naar de bouwstenen van de materie hier stilaan ten einde loopt. Intussen werden al enkele containers afgebroken. Onze supervisors zijn van bureau veranderd en hun achtergelaten kantoren staan er nu verlaten bij. Misschien zijn er in DESY intussen zelfs al meer mensen bezig met simulaties voor de Large Hadron Collider in CERN dan met de analyse van de vroegere HERA-experimenten. Het zwaartepunt zal hier in de toekomst nog meer verschoven worden van de deeltjesfysica naar de stralingsfysica. Al is er natuurlijk nog altijd dat waterkansje dat men beslist om de toekomstige International Linear Collider hier te bouwen.
Ik kón kiezen voor CERN, maar ik koos voor DESY. Nochtans zijn de ogen van de hele fysica-wereld de komende jaren op CERN gericht, want het is aan de LHC dat alles te gebeuren valt. Maar aangezien vaak gezegd wordt dat ’de allerlaatste PHD-student die afstudeert aan de LHC nog moet geboren worden’, denk ik dat er nog geen haast bij is. In DESY ligt dat duidelijk anders: eigenlijk is het zot dat ik later ga kunnen zeggen dat ik nog aan HERMES heb meegewerkt…
